ثرياي صد سال بعد...
نخستين دوره ي روزنامه ي ثريا در سال 1316 هجري قمري توسط علي محمد خان شيباني کاشاني معروف به پرورش در قاهره منتشر شد.
دوره ي ديگر روزنامه ي ثريا از ذيقعده ي 1327 هجري قمري با مدير سؤولي فرج اله الحسيني و سردبيري فخر الواعظين خاوري در کاشان با چاپ سنگي هفته اي دو شماره انتشار يافته است. انتشار اين دوره ي ثريا تا ماه شعبان سال 1328 در کاشان ادامه داشته است که به علت هجوم اشرار به کاشان، خاوري همراه ديگر همکاران و بعضي از مردم، کاشان را به سوي تهران ترک کردند.
و حالا در چلّه ي زمستان هستيم؛ هوا سوز دارد و سرما پشت در نمي ايستد، از راه و به هر شکلي به جان آدم مي نشيند. زير کرسي که براي هوس و يا شايد هم غم غربت چيده شده نشسته ام و مادر آن سوتر کنار شومينه روي صندلي نشسته و نمي دانم براي کدام يک از نوه هايش ژاکت خاکستري و قرمز مي بافد.
از او خواستم برايم از شب هاي يلدا و چله ي زمستان و زندگي گذشته تعريف کند. از خانه هاي همسايه داري و کدخداواري مي گويد؛ وقتي در يک خانه پنج، شش و يا ده خانواده و هر خانواده در يک يا دو اتاق و شايد يک انباري به نام پَستُو زندگي مي کردند، بي گاز و بخاري و شومينه؛ شايد با کرسي و يک چراغ علاءالدين و يا يک سه فتيله اي و...
مي گويد قديم چلّه ي زمستان گرديِ کرسي عزيزجون مي نشستيم؛ آجيل و آچار، ترشال و آلوچه خشکه و چاي و فال حافظ آقابزرگ بود و دل خوشي ما که صولت دي مي شکند و باد نورزي در پي مي رسد. زندگي سخت بود، نه اينکه حالا ساده شده باشد، حالا مشکل ها چهره عوض کرده اند...
چلّه ي زمستان است؛ برف پشت پنجره نشسته و در انديشه ي سرماي سال گذشته ام که درخت ها در سرما يخ زدند و خشک شدند و امسال به تابستان نه انگوري بود و نه انجيري و پاييزمان هم بدون انار گذشت و به قول ظريفي وقتي اناري نباشد که دانه هايش به دل آدم ها تشبيه شود، يعني ديگر دلي نيست!